Świat w oczach dziecka

Obserwując dzieci w swobodnych warunkach wakacyjnych, często w kontakcie ze zwierzętami, możemy niekiedy zauważyć objawy dziecięcego okrucieństwa. U dzieci w wieku przedszkolnym okrucieństwo bywa nieintencjonalne, mimowolne, a ofiarami stają się najczęściej małe stworzenia, zwierzęta. Inną postacią dziecięcego okrucieństwa jest okrucieństwo z ciekawości. Bardziej rozwiniętą postacią jest okrucieństwo dla zabawy. Tutaj mamy już do czynienia ze świadomością naganności czynu.

Nigdy nie należy lekceważyć nawet najmniejszych przejawów okrucieństwa, sądząc, że „dziecko z tego wyrośnie”. Wiele zachowań o cechach okrucieństwa ma swoje źródło w poniżeniu, w poczuciu krzywdy, niesprawiedliwości, również zazdrości. Dzieci wykazujące cechy okrucieństwa, to często dzieci, które muszą tłumić swoje emocje, które są zmuszane do uległości i bezwzględnego posłuszeństwa. Rozwinięta postać okrucieństwa wymaga specjalistycznej pomocy psychologa. Natomiast małemu dziecku wystarczy wyraźnie okazać dezaprobatę. Odwołajmy się też do wyobraźni dziecka, niech ujrzy siebie w roli pokrzywdzonego. Ponadto odsuńmy dziecko od nadmiaru okrucieństw przekazywanych w telewizji i czasopismach. Jednak najskuteczniejszym działaniem wychowawczym jest przekazanie dziecku rzeczywistej odpowiedzialności za żywe stworzenie.